Sorprendinme máis veces das que chorei ao longo da vida.

Fortaleza                                       

Aspereza                                                                           

Sensatez                               

Coraxe                                   

Debilidade

Irascibilidade

Rancor

Tristeza

Delicadeza

Loucura

Cobardía

Medo

Calor

Sorpresa coa chegada da alegría.

E sí, 

sorprendinme máis veces das que chorei ao longo da vida.

Mais onte biquei medo, 

polo paso da calor cobarde,

que me absorveu as forzas tornando en debilidade a minha tristeza.

Ao estar tola e ser áspera e delicada,

nunca cumprín as expectativas para ser 

perfecta,

tanto no día como na cama,

mái sí forte.
E desnúdome porque o rancor xa deixou de moverme,

creo,

mais tornou en irascible todo o que temo,

todo o que toco,

todo o que esquezo.
Hoxe, desnúdome pola causa.

E sí,

 sorprendinme máis veces das que chorei ao longo da vida.

Melancolía

Tanteo o cruce entre opostos
xero enlaces opostos aos iónicos
e esquezo que a realidade segue sendo a mesma.
Teño tantas facetas,
e é tan simple que son humana.

Como carne,
gosto da canela
e o meu zume predilecto é o de laranxa.
No bar, volveu xerarse depresión.

Vin de novo a xente perdida,
vin de novo incertidumbre
e sempre aconsellando a extraños
decateime,
mentres masticaba pasta de cores tensas,
que hoxe,
pese a non choiva
volverei quedar durmida
mirando a inmensidade do ceo pintado.
Este meu ceo non é azul,
enriba ten vida.

Para eso non teño crítica,
e fico, candomenos,
tranquila.

Non sei se é poesía,
mais sei que o que digo
sae desto que chamades,
melancolía.

V videopoema "A loita continúa"