Amor meu,
Meu cándido, acalorado e rudo neno.
Son a túa paixón tola e simple.
Son o que idealizaches nada máis tocar o meu ventre espido,
Son o que defines cando soñas a melancolía da tenrura.
Son tanto e nada.
Son a expectativa da túa frustrada e insensata vida.
Son o dúo de anxo e demo que te ronda.
Son a túa mellor obra de arte.
Son mero e eterno capricho debuxado en ondas.
Ondas tan perfectas como a armonía que nos une.
Non somos un,
O feminismo dicta que somos dous seres.
Dúo completo e conectado ao paraíso dos namorados.
Son un soño irreal,
Coma ti menino.
E inda que pareza absurdo,
un día espertarás.
