Condena literaria de mel

De casa doce e traballo infelíz.

Pegañenta áncora dun semáforo intermitente

Non era unha,

Eran mil.

Tantas, coma buratos caracolosos cumprindo o rol de oficina

Transeúntes.

Enganadamente larpeiras para os vivos

De flor en flor,

Coma concubinas ditosas

Traballan saboreando o azucre que lamben sen saber.

Sen saber que son obreiras

Obreiras con máis doce que poder.

Mais a raíña.

Ela e o total do labirinto.

Ela é a condenada que impón condena.

Que raro,

esta, 

é a mina primeira condena literaria de mel.

Sen complexo, simplemente estaba tola.

Tenra lúa de falsidade reversible,

coma nos cráteres.

A minha, é só minha,

A nosa, sempre foi túa,

O lascivo da sociedade tamén é común

Coma o despexado do día berrando chamizo a dúo.

Tola,

foi máis sorpresa que rutinario.

O esquecíbel do día.

O rastrexo do can ledo.

O lusco e fusco da timba máis poética que a mesma poesía,

Arrinquémoslle o cromosoma que lle sobra,

É tola,

E queremos común.

Queremos o que define a sociedade afín ao goberno.

Matémoslle a loucura tornando en cordura a fin do maltrato.

Non é que fose única entre tantas,

Sen complexo,

Simplemente estaba tola.

"Hai veces, que cando alguén debe asumir algo moi forte, refúxiase na loucura.

Hai veces, nas que a realidade non é outra cousa que dor, e para escapar desa dor, a mente debe esquecer a realidade.”

Patrick Rothfuss