Eu son a muller ♀

Eu son a muller,

A esclava invisible,

A menina mutilada polo home sucio

A puta lapidada

A bruxa da fogueira

Eu son a muller,

Nunca en min,

Xamais dona enteira.

Sempre noutras mans o meu destino,

o meu corpo,

a miña esperanza cercenada dende o centro…

Eu son a muller que quenta a cama dos homes

Madrugo para bicar a súa fronte,

A pesar do seu silencio.

Podería comprender a súa mirada de garras despiadadas,

Pero non quero.

Non pecharei os ollos por máis tempo,

Non ofrecerei o meu cerviz outro milenio.

Virarei o meu rumbo ao sur do camiño.

Non vou salvalo de máis loitas

Deixarei a miña espesa carga de dor e culpa e que o mar leve o pus do tempo infiel.

E coas miñas mans de terra e mel,

Amasarei as horas e o pan de cada mañá.

E un día cantarei.

Cando escribo

Cando escribo,
como mero temperamento a non saber contestarlles aos colectivos que me preguntan cal é o problema,
reitero tanto o contido sonhador,
que inconscientemente me reprimo ante un sistema que non deixa pensar sen ningún tipo de condicionamento estúpido.
Cando escribo é porque a comunicación verbal en ocasións me satura,
é porque hai mil ideas que se me van do xusto e do inxusto do cerebelo.
Cando escribo é porque tenho demasiado que dicir e explicar sen comprendelo.
Escribir a herba, escribir a flor,
Escribir o frío que pousa no borrascoso do corazón.
Escribir a dúbida, escribir o rancor,
Escribir a coraxe de calquera mal menor.
Sen embargo,
cando tremo,
é só porque tenho frío.

Defendo a paixón como modo de vida.
E non,
darling bolboreta,
inda que semelle,
non é algo descabellado.