Cando xa nin os segundos contan,
E as horas auséntanse da súa memoria
e do seu propio tempo.
Un lugar infinito
e con comezo incerto.
Espexismos con pés,
que apenas camiñan cara
lembranzas
impregnadas de vermes
e de esquecementos.
Xigantes de papel por vencer
en diminutas loitas de voces internas
que batallan no cerebro.
Escoitamos:
Os disparos das carcaxadas
Delirios de tolos
Onde a morte simplemente non existe,
morreu antes de coñecerse.
Choramos o inxusto
sen facer mudo o medo
E berramos polo xusto,
facendo que os medos nin sobrevivan.
Corpos que inda sintan,
sen doer.
E a vida vívese,
simplemente por vivirse.
