XI Videopoema

Quizáis teñamos sorte, e así, descubramos que nunca estivemos vivos.

Son humana

Son un discurso poético sen saliva nin tremores,
Son a merda que non botei por causa da regra,
son o que un irmán provocou,
son o que decidín defender,
son a hipoteca dun planeta xa morto,
son a dor da ansiedade dosificada en abismos de soidade,
por elección,
son un pulmón inflamado e cheo,
son metamorfose indecisa de amores,
son contradicción extremista e radical.
Son adicción do estado.
Son princesa rebelada en tostada de marmelo con queixo.
Son una infeliz que se define forte.
Son muller,
obsesionada en perder o norte.
E fumo,
esperando morrer,
porque ante todo,
son humana.

"mi país son mis amigos, y eso sí se extraña"

Relato da verba primeira,
verba que nunca te chamou,
chamada en espera de tremenda presa
e con medo
a que o reloxo
pare na soidade.

E estamos soas e rodeadas de xente.
Os cruces nunca se xuntaron para separarse,
o namoramento xa foi criticado,
o galardón é dono do amor condicionado.
E sempre foi así,
mais con amigas.

Contrariamente á miña ideoloxía,
hoxe decidín cal é a miña patria,
tendo presente Galiza,
"mi país son mis amigos,
y eso sí se extraña"