Son un discurso poético sen saliva nin tremores,
Son a merda que non botei por causa da regra,
son o que un irmán provocou,
son o que decidín defender,
son a hipoteca dun planeta xa morto,
son a dor da ansiedade dosificada en abismos de soidade,
por elección,
son un pulmón inflamado e cheo,
son metamorfose indecisa de amores,
son contradicción extremista e radical.
Son adicción do estado.
Son princesa rebelada en tostada de marmelo con queixo.
Son una infeliz que se define forte.
Son muller,
obsesionada en perder o norte.
E fumo,
esperando morrer,
porque ante todo,
son humana.
Vou debuxar bolboretas bonitas no corazón sufrido de cada violencia que nunca debeu ser 🫀
https://www.instagram.com/tamilalilas/
jueves, 29 de octubre de 2015
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Publicación destacada
Recuerdo que hace mucho tiempo un hombre me dijo que estaba perturbada y que la belleza no iba a salvarme. Recuerdo a otro hombre que me di...
-
El pantano que desdibujaba las ideas entre el sueño y la muerte se convirtió en una llanura de ideas solitarias. Había demonios y mazmorras ...
-
Por fin llegó el poema. Se lo dedico a todas las mamás. RENACER Hace tiempo que no sabía lo que era mirarse al espejo y no reconocerse, ni l...

No hay comentarios:
Publicar un comentario