Aminorei enxambres
por mor dun segredo incuberto
infame a beleza do neno
que berrou co tromento nacido,
como anxo caído do ceo.

E de que vale a intelixencia
o ser artista
o ser alguén
se a felicidade é tan simple
coma o desexo máis profundo do ventre?

Ela existe nos seres claros
simples
comprensivos
a pesar dos versos e de todo o demais.

Eu preciso toda a vida,
a túa e a miña vida,
todos os pensamentos,
teus e meus,
vivir e que vivas a miña vida por dentro.
Adiviñarnos.
Por eso tal frivolidade e crueldade
ocasiona
tanta dor neste lóbulo dereito e frontolateral.

Se non gosto,
son como unha estatua no tempo,
non sinto
xa pola costume de tentar non facelo.

E para contalo,
a miña liberdade
escóndese tras esta música,
e o corazón tamén pinta os beizos
ao ritmo co que se move o sangue
co que ao ver o mundo me lamento.

Despediuse

Atrapou o marco

Puxo o xersei de raias

Gardou os beizos

Recolocou estantes

Tomou tres cañas

Fumou malboro en formato caixa

Cuspiu ao ceo

e mollouse

Desfíxose da marca no peito

Quitou lunares da ingle

Lavou os dentes dúas veces,

para quitar o inútil cheiro a alcol 
que formara telarañas nos ocos dentais

Fixo tatuaxes

Tentou sanarse

Inxectou veleno no sangue dos ollos

Puxo a lavadora

Esperouna fumando

Esperouno
Esperounos
Despediuse

Tendeu a roupa

Tendeu os brazos

Tendeu o corpo

Tendeu a vida
que se foi

co tránsito constante do veleno

gardou os ollos,

gardou a cara

gardou os beizos.

Morreu con gañas

E en silencio.