O iogur que comía
o cacao que lambía
a tea, que xogando,
cacareaba novas cheas de sarcasmo.

O berce insumiso
que se recreaba na cordura do tolo
ondeaba a desilusión do ceo.

O CEO só choraba polas rapazas mortas.
A MORTE deixaba á fouce por ciumes.

Mentres todos corrían,
un paxaro aldeano incidía na dura costume
de transportar nenos,
de levar vidas.

A morte impotente,
desgraciada
maldita
torturada
triste
vivía da beleza do profundo,
xa que por cuestión amorosa,

xa non podía
matar.

Muller libre!

Putrefacta a nova historia.
Demente o feito de asimilar.
Elocuente o trato autodestrutivo.
Efímera a calada nocturna.

Sentindo espasmos,
lembrei cando alienada era máis felíz,
lembrei cando alienada era unha ignorante prepotente,
lembrei cando pola rúa vía escaparates
e non odiaba inditex nin varias marcas de chocolate.

Sensacionalismos baratos.
Victimismo do que viven os innombrables.
Odio sistemático a todo o que non requira cuestionamento.
Amor.
Amor propio.
Amor libre.
Amor construído por nós mesmas.
Amor político.

E sendo muller,
levo á praxe o intento diario de
muller libre!