O iogur que comía
o cacao que lambía
a tea, que xogando,
cacareaba novas cheas de sarcasmo.
O berce insumiso
que se recreaba na cordura do tolo
ondeaba a desilusión do ceo.
O CEO só choraba polas rapazas mortas.
A MORTE deixaba á fouce por ciumes.
Mentres todos corrían,
un paxaro aldeano incidía na dura costume
de transportar nenos,
de levar vidas.
A morte impotente,
desgraciada
maldita
torturada
triste
vivía da beleza do profundo,
xa que por cuestión amorosa,
xa non podía
matar.
Vou debuxar bolboretas bonitas no corazón sufrido de cada violencia que nunca debeu ser 🫀
https://www.instagram.com/tamilalilas/
sábado, 20 de febrero de 2016
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Publicación destacada
Morirse
Hay algo en la memoria de los fallecidos que siempre me ha retorcido la lengua La manera tan sutil de herir solo con un recuerdo es demoledo...
-
Por fin llegó el poema. Se lo dedico a todas las mamás. RENACER Hace tiempo que no sabía lo que era mirarse al espejo y no reconocerse, ni l...
-
El pantano que desdibujaba las ideas entre el sueño y la muerte se convirtió en una llanura de ideas solitarias. Había demonios y mazmorras ...
No hay comentarios:
Publicar un comentario