https://www.instagram.com/tamilalilas/

Nombre

Correo electrónico *

Mensaje *

sábado, 20 de febrero de 2016

O iogur que comía
o cacao que lambía
a tea, que xogando,
cacareaba novas cheas de sarcasmo.

O berce insumiso
que se recreaba na cordura do tolo
ondeaba a desilusión do ceo.

O CEO só choraba polas rapazas mortas.
A MORTE deixaba á fouce por ciumes.

Mentres todos corrían,
un paxaro aldeano incidía na dura costume
de transportar nenos,
de levar vidas.

A morte impotente,
desgraciada
maldita
torturada
triste
vivía da beleza do profundo,
xa que por cuestión amorosa,

xa non podía
matar.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

Publicación destacada

 Recuerdo que hace mucho tiempo un hombre me dijo que estaba perturbada y que la belleza no iba a salvarme. Recuerdo a otro hombre que me di...