https://www.instagram.com/tamilalilas/

Nombre

Correo electrónico *

Mensaje *

sábado, 20 de febrero de 2016

O iogur que comía
o cacao que lambía
a tea, que xogando,
cacareaba novas cheas de sarcasmo.

O berce insumiso
que se recreaba na cordura do tolo
ondeaba a desilusión do ceo.

O CEO só choraba polas rapazas mortas.
A MORTE deixaba á fouce por ciumes.

Mentres todos corrían,
un paxaro aldeano incidía na dura costume
de transportar nenos,
de levar vidas.

A morte impotente,
desgraciada
maldita
torturada
triste
vivía da beleza do profundo,
xa que por cuestión amorosa,

xa non podía
matar.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

Publicación destacada

Morirse

Hay algo en la memoria de los fallecidos que siempre me ha retorcido la lengua La manera tan sutil de herir solo con un recuerdo es demoledo...