O olvido na boca

(Achegas dunha mañá

entre soños e abrazos fantasma

no lugar que nunca debeu ser.)

Ves agora,

saboreando os meus párpados en cada beixo

e sen rendirte,

acortaches as estacións da nosa viaxe.

É a túa historia que renace,

a túa marcha que se resiste a chans resbaladizos

e sabes como aferrarte 

a eses lazos dourados do sol que te convenceu da súa beleza,

o mesmo que che conta historias dun cristal prismático 

cortado por ti.

Encontrámonos para sabernos

nun enterro de bolboretas,
nunha chama de vagalumes,

nunha pintura de xirasois extraviados,

para seguir,

despois desto,

despois de todo.

É a túa historia,

agora miña,

e xa nosa.

Somos a historia de alguén,

o recordo de alguén,

o olvido na boca.