Imos ver xuntos onde nace o sol

Tenro beizo dunha rosa
sexo volcánico do mundo
disciplina do desexo.
Xurei días,
coma en tempos.
Loitando encarnizadamente para ser fornicada
ese lume que é amor
esa necesidade de amar
coma un burato que chora na alma
esa droga que nos mata,
e conxelou o meu sangue.

Foi ahí cando a lingua se me pegaba na boca,
non podía falar,
por lamberte.
Palabra obscena, babosa, estridente, risoña
Comecei a balbucear como puiden
tachada de maltratadora
manipuladora, traidora, inestable, cruel, (femi)nazi, agresiva e enferma.
Tentando resposta,
xa non souben conterme.
O teu tambor de guerra xa non soará máis alto que o meu alento!
Nunca fun pura, nin quero.

Botáronlle sal a infancias de limón,
e esqueceron,
sen reparar na miña forma exponencial de experimentar.
Mais calma,
non temamos ao que xa estoupou,
temamos ao que inda non.

Confésoo,
non quero ser a cativa que medrou e tivo que escapar para marchar.
A que nunca máis vivirá viaxar,
pola merda que só ten para retornar.
Non quero non ter casa á que voltar
nin beixo contaxioso que non dar.

Terei o gusto de desangrar a historia en silencio.

Pensa,
algunha vez bailamos agarradiños rumba?
collidos da man ou do revés espidos?
Inda que a suciedade xa o cubra todo,
xa voltou a primavera
e calquera diría que rematou a guerra.

Treme ese sorriso comigo
alza os xemelgos
apreta ese meu cu de sonoro muchacho
que la casa cruja y yo contigo
e dende o pulmón ben cheo
ata estómago oprimido
presume,
que hoxe é festa!
e eu,
estou aquí.
Logo falarán os meus osos na terra,
para dar vida a un incendio
que prendeu coa arte na herba.

Imos ver xuntos onde nace o sol.