Foi un tenebroso xeito de
sentirse a salvo,
Foi a maxia da rebosante
cultura poética da cidade,
Foi o sentimento de Galiza
e de muller galega acrecentándose a medida que pasaban os días mollados,
Foron os corazóns que fun
creando a partir do amor propio e cara aos meus,
Foi tan rápido,
Que quixera repetición diferente
no mesmo século.
Foron tantos riscos,
Tantos medos tan contentos
Tantos bos ratos acompanhada
en soidades diferentes.
Tanta paixón disfrazada de lamento
súbito.
Tantas noites “estreladas”
en finais máis ou menos máxicos.
Tanta auga e bos versos…
Foi ela,
Minha linda e ben querida
Compostela.
