Oda a Compostela

Foi un tenebroso xeito de sentirse a salvo,

Foi a maxia da rebosante cultura poética da cidade,

Foi o sentimento de Galiza e de muller galega acrecentándose a medida que pasaban os días mollados,

Foron os corazóns que fun creando a partir do amor propio e cara aos meus,

Foi tan rápido,

Que quixera repetición diferente no mesmo século.

Foron tantos riscos,

Tantos medos tan contentos

Tantos bos ratos acompanhada en soidades diferentes.

Tanta paixón disfrazada de lamento súbito.

Tantas noites “estreladas” en finais máis ou menos máxicos.

Tanta auga e bos versos…

Foi ela,

Minha linda e ben querida Compostela.