Condena literaria de mel

De casa doce e traballo infelíz.

Pegañenta áncora dun semáforo intermitente

Non era unha,

Eran mil.

Tantas, coma buratos caracolosos cumprindo o rol de oficina

Transeúntes.

Enganadamente larpeiras para os vivos

De flor en flor,

Coma concubinas ditosas

Traballan saboreando o azucre que lamben sen saber.

Sen saber que son obreiras

Obreiras con máis doce que poder.

Mais a raíña.

Ela e o total do labirinto.

Ela é a condenada que impón condena.

Que raro,

esta, 

é a mina primeira condena literaria de mel.