Son un soño

Amor meu,

Meu cándido, acalorado e rudo neno.

Son a túa paixón tola e simple.

Son o que idealizaches nada máis tocar o meu ventre espido,

Son o que defines cando soñas a melancolía da tenrura.

Son tanto e nada.

Son a expectativa da túa frustrada e insensata vida.

Son o dúo de anxo e demo que te ronda.

Son a túa mellor obra de arte.

Son mero e eterno capricho debuxado en ondas.

Ondas tan perfectas como a armonía que nos une.

Non somos un,

O feminismo dicta que somos dous seres.

Dúo completo e conectado ao paraíso dos namorados.

Son un soño irreal,

Coma ti menino.

E inda que pareza absurdo,

un día espertarás.