Renuncio á utopía

O tempo causome tantos estragos despexados en bágoas

Que cando choro inundo a cama de tristuras que non me seguen no ritmo acelerado da vida.

Porque se confío no aparente,

me derrumbo

E derrúmbome máis do que o sinto

E sinto tanto como sufro vermes.

Deléitome e regózome na desgraza de ser na situación equivocada.

E o equivocado é o constante.

E o constante non existe.

Polo tanto,

non me adoro nin me esquezo.

Só me latigo no falso triunfo de querer ser a transmisora dunha realidade

Que ás veces, dudo que sexa a miña.

Inda que sexa a máis leal e pura para contala.

Bolboreta,

Hoxe non sei se dicirche Darling,

Hoxe non saturei a felicidade que debería

por ter triunfado na retahíla coa que levo tempo soñando.

Mostreime e postreime,

E asustoume o feito de ser boa no drama de contar o triste.

Renuncio á utopía,

estou matando o sorriso que me definía.

Mais tranquila,

O meu corazón,
seguirá latexando.