E se nun momento
estivese a droga co templo
o retroversivo da situación
volvería turbio
o mesmo instante
no que o intrínseco do peito
só buscaba a atención
do tan puro,
que só era medo.
Que só eras ti.
Sendo creaba,
coma na Habana.
E non foi mero,
só foi capricho.
O que ti es agora,
o que eu fun mentres ti xa non o eras.
E sendo capricho,
bebo xenebra.
Vou debuxar bolboretas bonitas no corazón sufrido de cada violencia que nunca debeu ser 🫀
https://www.instagram.com/tamilalilas/
martes, 9 de febrero de 2016
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Publicación destacada
Morirse
Hay algo en la memoria de los fallecidos que siempre me ha retorcido la lengua La manera tan sutil de herir solo con un recuerdo es demoledo...
-
Por fin llegó el poema. Se lo dedico a todas las mamás. RENACER Hace tiempo que no sabía lo que era mirarse al espejo y no reconocerse, ni l...
-
El pantano que desdibujaba las ideas entre el sueño y la muerte se convirtió en una llanura de ideas solitarias. Había demonios y mazmorras ...
No hay comentarios:
Publicar un comentario