Esa voz que axitaba a miña calma
e subía como a pasión do lume
desconxelándome os meñiques,

Esa cara
Eses dentes amarelos preciosos
Ese ventre plano e blandiño,
Eses pelos descolocados e incomprendidos,
Esas uñas mordidas e desorientadas,
Ese xeito de alegría inédita,
Ese xeito tan nulo de ser optimista coa vida,

Esa suor fría caendo constante
pola espalda firme
pola cara rota
pola pel demacrada

pola cocaína.

Esa suor,
nunca me gustou.