DÍA 5 EN CORENTENA

Hoxe estaba sendo todo bastante estático
Un novo milenio cheo de desinterés
avanzaba
Un virus novo e desconxelado
caeu do ceo todopoderoso
E unha poboación con medo
xa non camiñaba

Todas éramos menos
Pero xuntas éramos máis
Ante unha nova forma de apego
e con tanta clientela virtuosa,
Podería definirse un novo espazo de incertidume,
o que de normal sería libre.

Sentíamos un raro síntoma,
Un estado asexual e en paro cardíaco.

Se queríamos cambiar,
Non tiña por que ser todo tan rápido,
Algo menos disciplinario
Algo máis coherente
Algo con arte e saúde obreira.

Enxauladas polas propias mentes do poder,

Algo que ninguén nos está explicando,
Algo duro de entender,
Inasumíbel dende unha perspectiva humanista
ou simplemente dende a razón.

Todas somos o virus,
varios coronavirus há.

Pero onte,
limpamos as ventás
e topamos a luz a través delas.

Arranxamos a cociña
e traballamos a culpa.

O incandescente estado de autocoidado
co que ninguén contou,
é o noso propio amor.

Hoxe especularemos nunha nova concepción de aillamento,

Quizáis tentadas pola conspiración e a fame

hoxe somos,
coma sempre,
un mero producto
do que ate agora, fomos mercando.

A ver se mañá,
xa somos menos.