A beleza é a túa cabeza

Se me esforzo a aparentar entre virilidades espantosas,

Podo acadar certo clamor piropeado por decenas

Se non o fago,

O clamor pode tornar en melodía tan transparente como ridícula ante canles televisivas.

Escollendo a altura da saia que decidín levar pola condición sexual dominante,

Tamén hai desconcertos criticables por obreiros e por celestiales.

A altura da saia,

Pecadores sen escrúpulo ante a raíña que vos pare,

Non precisa de opinión machichula nin feminazi,

Para non crear un abanico de tremendo descontento,

Queixarse é tan criticable coma roubar cando un ten fame.

Máis o trapo que me tapa do frío,

Dame igual o tipo de argumento que a casta decida,

Eso,

Non é legalmente criticable.

Nin motivo de xustificación para un mal que corroa o fígado de calquera indesexábel.

Perseverancia atemporal e sen doutorado

Utopía irrealizable ante mentalidades inhorantes

Transparencias de librillo católico, máis de profana idea

Ante esta cruel barbarie que só remata cando comeza a pelea

Ante esto,

A beleza non está na saia,

A beleza non está nas unllas mellor decoradas,

A beleza non vai nin de tacón nin de cara pintada,

A beleza é simple,

A beleza é a túa cabeza.