E choverán vagalumes dourados

Dooroso, pero tenro,

Gostoso e bonito, moi bonito,

Como a túa mirada de lince,

De lince cohibido por amor.

Ou por capricho.

Pero sempre de dous.

Preocúpame ata a alimentación do actor en cuestión.

E viceversa.

Xa nomeei que a infelicidade dos tempos que corren é perfecta.

Valor.

Dor.

Apetito de acción e morbo.

É a chave aos sonhos de profetas antigos.

Temíame un mundo sen abrigos nin gravatas de cores turquesa,

Sen orballo, sen percheiros nin prátanos de amorodo.

Con doces de bálsamo transparente na túa cabeza de píldora ausente,

De actor bizarro e maltratado pola sementeira do mes de novembro.

Interpretaron a escena do final da obra máis romántica do mundo,

Pero choraron os que viron a escena pouco máis dun segundo.

Sandaron os orfos de corazón rebelde,

Pero co tempo morreron.

Non precisaban cura, necesitaban a morte.

E choverá a mares nena, e choverán vagalumes dourados.

Ata que despois da tempestade, como sempre, recorda que chega a calma.