Todo era mar

No regueiro 

vin ao moucho da insatisfacción transitoria.

Na pedra 

había bágoas verdes cheas de traizón.

Tecendo un nome en cores vivas

sementei amargor.

Mais son tan nova e estou tan viva,

que non quixen tecer,

e comecei a berrar.

A melodía constante e calma,

a auga batendo na pedra,

os ollos mirándome forte, 

sen parpadeo,

sen trémula, 

sen marmelo,

tornaron gris, 

e o nome

esvaeceuse.

Soprouno a area.

O regueiro converteuse en mar,

e o mar, 

berrou liberdade.

Cando me din conta,

xa non había bágoas,

xa non había nome,

xa non había pedra,

todo era mar.