Antes de que nos coman eles

Enterrando crueis talentosos infartos mentais
de señoritas sen formación
cacareaba unha galiña
que por temeraria,
puxo dous ovos xuntos
sen plantearse se eran xemelgos
ou mellizos.
Voltando ao enterro,
tamén desbotamos aos iñorantes
sabiondos de xeralidades obtusas
vítimas de modas ata nas lentes
obesos de lendas urbanas e mitos infelices
con sorrisos podres de perfección insá
e enterrámolos.

Amansamos a terra coas bágoas.
Lamentable pérdida.

E alí,
na escea do crime,
bebimos e comimos
antes de que nos comeran eles.

A nena,
esa que saltaba cadrados na terra,
non chorou,
non xemíu,
non preguntou que pasaba.

A nena,
esa que saltaba os cadrados na terra,
estaba xogando,
só estaba xogando a estar viva.

No enterro,
había xente,
na xente,
había medo,
o medo foméntao un sistema,
un sistema do que formamos parte,
uns,
e outros.


Mentres esa nena xogue,
nos comeremos e beberemos,
antes de que nos coman eles.