De cando en vez

De cando en vez

Penso no chisqueiro

que escondeu tantos acontecementos.

Como cando dixen que estabamos xuntos

reclamando a morte

pola saturación de tal felicidade.

Sentíame can sen dono ao teu lado.

Flor medrando en auga.

Cutílula caendo,

pero eso era amor

e esta é a dor que inda lembro.

De cando en vez

penso en cando seguiamos xuntos

por medo.

Podes chegar a ser adicto a certa clase de tristeza

Como cando nos demos conta

que non tiñamos sentido

sen poder ser amigos.

Fagamos como se nada tivese ocorrido.

Ti polo centro,

e eu pola beira do camino.

Agora, sei que eras alguén

que só me fixo crer e coñecer

o turbio do paralelo,

o impotente do vertical ao ceo.

Admito,

que me alegrei cando rematou.

E sendo nada,

non era preciso caer tan baixo,

e resulta duro vivilo

nin sequera preciso lembralo.

Agora sei, que só es alguén

a quen solía crer e coñecer.