O pasado é pecado

É honorable o xeito de lembralo

Porque se foi

Será desestructurado

e asimilalo,

é gañalo.

Co teu meneo de despedida,

tornou desgracia a miña condena

de nena sen arraigo.

Que duro sempre 

falalo,

tortura de non selo,

criticalo,

plasmalo.

Por temor,

por dor.

Sexa como sinta 

a tinta,

que peque.

Nunca será doado.

É preciso mentirte

mentirnos.

Veño de alá

de un mundo.