O bico máis doce

Mentres o corazón da raíña,

que está cheo de rumores roubados na noite

é de pedra,

cobra por lágrima 

que molla a súa meixela.

Mais só querendo rir,

polo medo a marchar.

O bico máis doce que lle deron

é o que nunca chegou a probar.

O resto autoxestionamos emocións

no botellón,

no colocón,

no dramón,

no sí,

no non,

e no medo a chorar sen ser con nós.

Polo medo ao que pode deixar de pasar,

ao concluínte do verbal.

O bico máis doce que nos deron

é o que nunca chegamos a probar.

Na individualidade,

a cotío me informo na rede,

co natural e artificial do asunto.

É innecesaria a extrapolación,

a autocompasión,

a conclusión con métrica bonita,

xa que,

o bico máis doce que me deron

é o que nunca cheguei a probar.