"Serei o que todos busquen cando xa non poidamos amar”

Nunca soubemos perder os medos

por iso os debuxamos na pel,

Tampouco soubemos estar sós

por iso nos temos a nós mesmas.

Eu sei que a violencia non está xustificada,

e que non hai amigas nin amores eternos,

salvo si é polos teus beizos turquesa.

Todos somos medio lúas,

hai unha metade que non se ve tan bonita.

E ás veces,

inténtannos roubar tanto,

que nos pechamos en nós mesmas

e tiramos ás chaves ao mar do lado inverso.

Somos desorde,

desastre,

caos,

e logo,

somos nós.

Á merda co frío,

eu só quero xente de pés quentes.

Ás veces lemos tanto que deixamos de falar,

outras,

de tanto falar deixamos de ler.

Agora que está escuro,

Quitei a máscara dos domingos,

este é o mellor xeito no que defino arte.
Oxalá caese todo tan fácil 
como cae a pintura da cara que chora
para así asumir o precipicio,
e caer.

“Serei o que todos busquen

cando xa non poidamos amar”

Ao fin e ao cabo é como esnifar acuarela,

afogas,

e co sufrimento, canto maior a espera,

mais nos enamora.