Unha burbulla chea de sarcasmo

Había un continente

e unha burbulla chea de sarcasmo.

Ruborizada e con liñas de cores,
 bailaba.

Cando a man abanea,
 ela xera cumbia

e estampa ao merlo

atraendo a nenas sen saia.

Vixía paraísos fiscais de bolas púrpura

con xemelgos cheos de fume,

e nunha cesta transporta soños proxecto.

Coa cara leva ideas que non calan as súas rarezas

e pinta cousas,

cousas do fondo do sinsentido que ama,

porque a burbulla ama.

e soñando crea,

e pensando erra,

porque cando cae

é por medo.

Amor ou medo?

non hai máis.

Manipula o corazón da vida plena,

sendo un xeito sutil

de equilibrar a balanza.

Había un continente,

con moitas burbullas cheas de sarcasmo,

que foron rompendo.