Taparnos, para estar menos vacías

É o corazón

Que marchita

Porque esta sociedade nos está marchitando

con tanta suor esvarada en van

con tanto fillo mal parido e non querido

con tanta falta de estado de benestar prometido

cun feixe de solapas como remendo

coas nais matadas e os país ausentes

con tanto fío para tantas poucas agullas

que fai tempo se perderon

pérdidas sabidas e queridas

e outras roubadas.

Porque o riso xa se sobrevalora tanto como o diñeiro

E as gañas se desvotan no comezo dun luns calquera.

Os beizos québranse pola sede máis que polo frío

E xa van moitas bágoas sen sentido

De tanta xente,

como raiba e medos

O medo á loita

O medo á queixa

O medo a non saber saber o preciso

No momento cómplice de tantas caricias

Bos tempos en malas etapas

Que nos destrúen tanto por dentro

Escapatorias dignas de estudo e entendimento

Sutiles maniobras de trapecista en paro

Estamos parados

Ante un desastre

E seguiremos camiñando

Porque non só hai luns calqueras

Hai lúas cheas

Que dignifican o desastre.

A formación como meta de autocoñecernos

E salvarnos dun abismo fondo e cada vez máis constante.

Consolamos en mentiras manipulables

E decidimos taparnos

Para estar menos vacías.