Pensaba que me ía revolver, 

e revolvinme.

Malquerida,

malqueridas.

Vive aquí, agora.

Experimenta o real.

Observa o obvio.

Abandona pensamentos innecesarios.

Entrégate á dor como ao pracer.

Sé o espello que reflicte,

e resoa de contínuo.

Porque nos asustan,

e identidade e medo van sempre da man.

Se somos erros, é porque o sistema está cheo de erros maravillosos.

Precisamos construír o dereito a sentir medo.

Somos valentes,

cando nos damos o permiso a sentir medo.

Xogámonos a vida

cada vez que nos vemos reflexadas:

1. Quen cremos que somos

2. Quen cremos que debemos ser

É a proba do espello.

Se coidamos e gardamos ao medo,

que ninguén se sorprenda cando o domine todo.

Algunha vez te abandoches a ti mesma?

Algunha vez te perdoaches?

Cando fale a voz do látigo,

pluraliza,

inda que é saída fácil.

Ás veces pensarás tan rápido que as palabras marcharán sen saber como.

Todo o contrario a expoñerse en soidade.

Nós.

Mulleres, homes.

Nenas, nenos.

Transexuais

Cisxénero

Bisexuais

Homosexuais

Asexuais

Pansexuais

Heteros

-Persoas-

Unha representación sen público

é unha imaxe gastada

que inda non quitou a tristeza de enriba.

Ama(o)(a)(os)(as)(te)(me)

Non se pode prexulgar algo que non existe,

son xeitos de apelar ao medo.

O medo fala do desexo,

e hai desexos que non queremos ver.

Non recoñecerme é un dos meus maiores medos,

medo a non ser.

"Y cómo aprender a ser valientes?

Bucear y respirar entre dolores y miedos.

Volar dolores

Rapelar miedos.

Abandonar el pozo y el torreón.

Encontrarnos en la soledad.

Reconocernos en la compañía.

Vivir en el laberinto

y sonreír"