Un chascarrido metódico adoecíame as pernas

o ventre deixaba de ser plano 

e invertía o crecemento segundo o día

algoritmos para paliar doenzas,

métodos para acadar rutinas,

ocupacións, para esquecer as dores,

repouso, 

para volver a ser infinita...

Os beizos secaban,

a cabeza choraba a indecisión,

as lápidas movíanse para procurar os lamentos,

unha variable estaba a piques de variar moito aquela idea.

TIC TAC, 

TIC TAC.

O tempo xestionou e buscou un bonito lugar

-Esa estrela é para ti,

a luz tamén será para ti,

inda que xa non palpites.

O ventre deixaba de ser plano,

os ollos deixaban de mollar ideas

e  o reloxo deixaba de soar.

Houbo un día no que decidín medrar en vertical,

mais xa haberá máis nos que non se perdan as costumes.

- Ola mamá, esta semana foi un caos

- Adeus mamá, aquela semana foi moi caótica.

- Mais todo ben cativa?

- Xa non hai sangue correndo, todo ben, pero teño moita fame.

Unha destas noites vereite na vía láctea,

hoxe, precisamos beber unhas cantas cervexas.

O estado

actual

segue sendo 

o de alarma.

TIC, TAC.

TI C, TA C. .

T I C , T A C ...