VII

No tempo en que coñecín a María,

Inda era un século a ben comezar,

Pasara o malo, e tendía o bo,

Ou quizais eso nos achegaban as malas linguas.

Dalquela, eu inda empregaba luvas e parachuvia,

Eran tempos de riaxe e malos aires nordeños,

Polo que de café en café no bar de sempre,

Coñecín a María.

Leda, inquieta, saturante, templada e adorable muller de faldas longas e camisas tan floreadas coma estridentes.

De fala en fala,

De verso en verso,

Cada sorbo de café era menos quente que o anterior,

Mais nunca foi monótono.

Era boa muller, gran muller.

Un día,

chegou menos risoña e absorvente do habitual.

Eu, sorpendida,

regaleille un beixo e pregunteille con doces verbas o motivo da sua cara triste.

E dígovos ben seria e ben firme que dende aquel día,

que xa foi fai moitos invernos,

Nunca máis vin a María.

-“Pásanme tantas cousas, pásanme centos de malas ideas,

pasoume inclusive un paxaro o outro día pola cabeza que me saudou chorando e fiquei tesa.

Penso que xa nin me aguanto a min mesma nos domingos bos e nos luns malos.

Tento suscribirme a espantosos traballos no xornal da comarca,

Pero,

Eque non quero seguir vivindo tan descontenta,

Realmente apúrame o sacrificio de non ser María,

A María que eu quero.

Polo tanto voume ir visitar unha lagoa que di ser paraíso para os que sofren migrañas vitais coma min,

Partirei manhá.

E hoxe, pois pásame eso,

Pásame que non pasándome nada excesivamente importante,

Sinto que nada ten sentido.

Fixen unha maleta de pouca cousa:

dous pares de camisas,  unha chaquetinha para as noites, mudas de roupa interior elegante, non vaia ser que polo caminho de en namorar e non vaia lista,

deportivas, zapato fino e un libro para momentos de soidade acompanhada.

E non levo máis.

Tentarei tamén deixar todas as cousas que me pasan e ir só cunha na cabeza,

Canto máis lixeira, antes chego.

Darling bolboreta minha,

eso é o que me pasa.

Son unha descontenta co mundo que foxe con máis ideas que bártulos a outra lagoa.

Fuxo do capitalismo,

fuxo de min e de ti.

Fuxo de todo o tempo que estamos perdendo sen facer nada ante mercenarios que acabarán co noso aguante tarde ou cedo.

Simplesmente marcho.”

A día de hoxe, de cando en vez,

inda lembro o seu cheiro a tabaco pinzado,

a Winston,
a orgullo de pertencer ao proletariado.