O paxaro, coma o futuro, nunca existiu

Hoxe culminei unha frustración vital entre tantas

Queimei parte dun pasado aterrador

Sorrín de medo e chorei de emoción.

E o paxaro do tempo,

Moi perspicaz el,

Regresou do país dos esperanzados.

E brindei con el pola festa.

Brindamos coas uvas e co pitillo diario,

Recollimos todas as historias que se foron repetindo co paso dos anos e mofámonos da vida.

Mofámonos das marcas que nos teñen dominados,

Mofámonos do microclima que ten o noso país que tanto amamos

Mofámonos da policía local máis que da nacional,

Mofámonos das malas linguas e dos malos amantes cos que fomos batendo,

El mofouse moito da merda de vida que ten un paxaro sen apego

apego do que precisa o humano,

apego das nais cando inda non razonas,

ese apego tan puro e innato que co tempo se vai.

Mofámonos das 1000 e unha noites e dos menos de 99 días que son precisos para contalas.

Mais o mellor da velada foi mofarse de nós mesmas,

Sempre con moito respeito.

A verdade bolboreta,

É que o paxaro, coma o futuro, nunca existiu.