Subidón de autoestima enganado na estabilidade do feminismo

A reminiscencia do absoluto foi dada polas companheiras de viaxe,
pola herba da caída e polo sosego da aterraxe ao inframundo dos novatos.
O polo oposto do servizo militar tamén é inestabilidade,
inclusive o momentáneo do paseo pola praia máis alta da Galiza.
O rulo do bebé que alouminha inocencia e amor nato
doe cando medra e trastorna o bonito do simple.
Porque cando queremos ter amor,
damos amor?
Ou esperamos egoístamente recibilo como a raza nos manda?
Suplimos carencias con excesos ou idealizacións.
E eso,
paseninho e sen dilema.
Está tan mal como cantar baixo a choiva.
Con frecuencia penso no amor propio que acaparo,
agonizo sen reparo o meu propio dano,
e o subidón de autoestima enganado na estabilidade do feminismo,
non é que me aterre,
me aprisiona
e fríamente me restrinxe na fe do rostro do que amo.

Foi o polvo que nunca comín,
era o dono da manta no inverno.