Tanteemos o paso da depresión

Tanteemos o paseo da depresión adulta e inconstante,
permitíndonos así un duelo entre dous egos.
Rastrexemos o indomábel do poder xenuino dun neno en celo,
e sorteemos o pracer de contalo.
Queimemos o ruído do tapíz de lua menguante que decora o meu cuarto,
e mentres a chama prenda,
berremos.
Berremos alto e sumiso,
os vecinhos nunca foron donos da culpa dos poderosos.
Vistámonos acorde ao luto da ocasión,
máis nunca de negro.
A morte xa é demasiado dura como para ter que lembrala.
Quizáis se o tucán me chiscase o ollo esquerdo,
saltaría de medo e choraría de alegría.
Pero non é o caso.
Tanteemos o paso da depresión xuvenil e constante
e igual así o poema acade sentido.