XLII

Comentaba unha ilusa nena á que eu adoitaba alimentar de cando en vez que cría nas caricias de persoas repletas de corazón, feitas de corazón, formuladas en enigmas musculares, repletas de latexos inconstantes e tan libres coma o vento cando chora pola esquina menos vista dunha rúa.

Dicíame que de maior sería máis humana que a raza en si,

máis valente que unha rocha que se pasa a vida loitando contra o mar,

máis bonita que unha nube de película,

máis lista que os allos cos que matou o vampiro que intentou roubarlle o sangue que por dereito lle fora concedido,

máis áxil que o latex co que os curas tenhen tantos problemas e prexuízos absurdamente incomprensibles,

máis risonha que o sorriso da felicidade en si.

Eu non quixen amedrentala con argumentos realistas ou simplemente adaptados ao drama dunha vida,

E calei,

coa mirada perdida no naufraxio do sorriso coa que ao facelo lle roubei.

Seguiu parpadeando,moi rápido,

Coma se estivese a intentar alcanzar un lince que lle escapaba cada vez máis das súas pupilas;

Desas pupilas que de tan negras eran ata doces,

como a sacarina dun planeta feito soamente de mel integral.

Seguiu falando da súa utopía infantil, pero sensata e con madureza asociada ás verbas coas que adornaba as súas ideas.

Cativoume tanto.

Era simple.