XXV

Desmedida foi a incerteza coa que os meus ollos empezaron a volverse escuros e brilantes,

o paseo estreitaba e as minhas mans non paraban de tremer de impotencia.

Por ser, non era capaz de liar con destreza e confianza, algo fóra do normal nunha fumadora habitual.

Os meus dentes, medio amarelos a causa da estafadora nicotina, apoderábanse dos meus labios, secos e sen forza para falar.

As minhas dúas pernas presumidas seguían caminhando, como xesto mecánico de andar.

Non tinha ganhas de rematar nin de empezar,

soamente pedía continuar.

E así foi que o fixen,

con alma en pena pero sonhadora de loitar por algo merecido.

Todo foi así,

sen nada,

con todo,

sen menos e sen máis.

Pura casualidade adornada de múltiples tipos de causas xustificadoras que no momento te paras a pensar.

Pero ás veces as casualidades non acontecen simplemente ao azar,

Podes buscar e atopar ou simplemente encontrar sen necesidade de buscar.

Que bonito e á vez que estremecedor é a arte do que caminha polo mundo sen condutor, simplemente como pasaxeiro.