É tan bonito que me asusta, é como secarse as engurras de tanto rir
contra o vento que só sopra elementos relacionados con desgrazas,
é tan máxico que nin con ilusión se curaría,
é un verbo que caminha sobre espárragos enrolados en violetas de campos
fluorescentes, pero que non brilan na escuridade.
É simple, pero ninguén o comprende, ninguén sabe onde está nin de onde
vén nin por que se vai sen avisar aos lunares que esquecen bolboretas para
perder o peso e voar cara ao lugar.
Non se pode explicar con palabras,
sentídeo.
É especial.
Dura menos dun segundo e pode voar cara á outra esquina do abismo ao que
te fai chegar só co seu olor ás veces ata fantasmal,
pero real.
Non é falar por falar, non é outra parvada máis, non son só letras que
fan marabillas coas palabras,
non,
é un complexo non lineal, é cambiante, é intenso,
é absurdo pero mortal.
Cruza a linha do control á fantasía, é cuestión de probar,
é un momento no que as pálpebras vanse relaxar,
as pestanas deixan de pensar,
os labios transfórmanse en impulsos de xirar como xirasois en celo,
o teu padal arderá como arde o lume sen volta atrás, e xa está.
Acontecerá, sempre acontecerá.
É casualidade, momento clave, instante en branco e pesadelo sen rematar.
Non chega a sonho, quedou en realidade e maquillouse bonito para atrapar
a infelices sen piedade a ser un máis.
Só é cuestión de probar do frasco da súa marmelada caducada sen azucre
nin sal,
só aroma
aroma doce,
moi doce,
pero que non chega a saturar o gusto de sentilo nos teus diminutos ósos
de papel líquido envasados en pel tostada pola esfera máxica que ilumina o
rostro daquel que xa entrou no xogo.
Ao fin e ao cabo só é xogo,
pero con límite que traspasa a liña entre o imaxinario e a vida real.
Pura curiosidade.
Deixarse despeitear e soltarse a melena,
pulverizar ás flores con estrelas que morren en espellos prateados de
senhoras coa vista cansa de tanto mirar á lúa pasaxeira,
Mirada sen brillo, pero co segredo que esconde a primavera entre tantas
flores que se xogan a vida en compracer a amantes sen sabor a pastel amargo, só
con iso...
Que é real,
que non chega a sonho,
pero que te fai pensar.
CHIN
PUN
PLAS.
No hay comentarios:
Publicar un comentario