Este é o meu blues

Música reggae soa polas rúas,

por esas avenidas que non brilan,

que choran,

que florecen das almas en pena.

Os anciáns buscan a morte,

os nenos a liberdade de ser adultos,

as mulleres a independencia,  esa independencia que lles foi roubada.

E se me guío por ter que derrochar en lamentos a minha raiba, non habería papel para tanta palabra.

Son duros os tempos que corren, pero máis duro é o corazón do home que decidiu destruír o mundo.

Como soen dicir poetas de melódico talento:

“corren tempos duros para os soñadores”.

Eque a veces a minha intuición mediocre coméntame que quizáis sexamos demasiado brandos para habitar este planeta cheo de dureza,

Ou candomenos non é una idea descabellada.