LVIII

Encerrada aquí me encontro,

con prohibida liberdade.

Se me despisto,

igual me rouban a dignidade que por dereito tenho.

Non poden negarme o aire,

preciso respirar.

Un día sonhei unha nube que voaba polo mar, eu ía nela cantando melodías de mariñeiros que choraban a tristura de non estar en terra coidando o seu castelo e a súa princesa.

Que curioso.

Uns tanto, e outros, demasiado pouco.

Son reixas, reixas grosas e vellas o que vexo ao levantarme do descanso tan mentireiro que me proporciona esta cama sen colchón.

Eque se me van os ollos da cela á brisa do mar que se desperdicia aquí,

día a día.

Soa, sen ter nada,

nin consolo,

só cemento no que encaixo, 

como can no seu descanso,

con dereito ao seu paseo e sen nome.

Son unha presa.

Non son nada xa, roubáronme o dereito a ser muller.

Pequei, vaia se pequei!

Pero creo que merezo unha oportunidade.

En verdade só loitaba por min e a minha liberdade.

As minhas compañeiras choran,

e o peor é que eu tamén sei chorar.

Destrúeme pensar que a vida pasa e a minha nena se me vai.

A minha nena... ela cría na liberdade.

Ela está soa, sen ninguén que a vaia axudar se algún día decide que non pode máis.

Eu tamén sentiría rancor,

pero ás veces pódeche a dor.

Isto non é san.

Que lle pasa ao mundo? 

É tan malo roubar unha sardinha por culpa da fame que matar a un trasno?

Ao meu xa o mataron.

Non me gusta,

non me gusta nada queixarme.

Xuro que nin río nas cóxegas,

pero tenho un bulto inflamado no peito que se me reinflama cada atardecer que pasa e eu sigo aquí,

encerrada,

esperando a ser xulgada.

Merezo un xuízo, con xuíz e avogado.

E non obstante levo aquí xa máis de 490 lúas esperando a celebralo.

Tenhen medo a que me namore da liberdade se saio,

pero o que non saben é que xa hai tempo que dela prendei.

Só queda esperar.

Mais inda que me corten as ás,

bolboreta linda,

non me esquecín de como voar.