Báilame

Ardería como o tronco máis mollado de aquel bosque no que a lúa escondeu a súa tristeza en grandes mares de lágrimas,

vendería a minha alma ao demo por só dúas noites tranquilas de ruido e banhadas na tinta do sangue heroico dun loitador vencido,

saltaría ao abismo da man dun trasno que me prometese o Edén do que tanto falan os faltos de soños,

vencería os medos dos hombres cobardes que non saen fora a ver os desexos de fumadores impregnados de delirios,

abarcaría un pobo enteiro por ver á máis doce rapariga comerse íntegramente o mundo cos seus ollos radiando liberdade,

radiando desexos de salvar o que din que habita nun lugar chamado paraíso.

Agora báilame as dudas,

báilame os medos,

báilame os gritos que cada día manifesto por non estar á altura deste mundo tan absurdo, onde os homes non choran, onde a felicidade é utopía, onde os versos máis longos saen de poetas malferidos, onde non cabe máis hipocresía e falta amor, onde as persoas coidan máis a súa apariencia que o seu corazón, onde os destellos do sol son de plástico, onde cada mirada reflexa egoísmo, envexa, superioridade e medo, onde as palabras saen sin ser pensadas, onde a loita non ten fin, onde o misterio cada vez é máis visible, onde as nenas xa non saben chorar.

Báilame bonita,

quítame esta pena,

baila ate que os xirasois deixen de xirar ao ritmo que xira o  Sol arredor da Terra.