Sonhando, logreino

Escoitei un asubío dende o cumio do paraíso idílico no que me encontraba aquela tarde de domingo.

Voando en sonhos, decidín dar caza a un deles,

pero fracasei.

Tremores de dúbidas encheron as minhas pupilas.

Desconcerto.

Frustración.

Debuxei unha fonte para calmar a minha sede de veleno mortal e divulguei a noticia da minha decisión fatal aos heroes da bisbarra.

Recomendáronme outro intento.

Dubidei.

Negueime e aceptei.

Aceptei con ansia de vencer a sede que parecía non se saciar nin mirando a perfección dunha bolboreta en pleno voo.

Comecei, e ao intentalo, fracasei.

Fracasei de novo, aínda que case rozando o sonho.

Esvaecinme, por covarde.

Sen corpo, sen fe, sen nada.

Caín nun pozo, outra vez.

E a sede vencía ao sonho, e o sonho, non quería ser cazado por un pirata egoísta que dicía ser dono dun navío aínda sen construír.

A pesar de todo, loitei.

32 días e 19 noites loitei, e á fin decateime.

Comprendín todo, reinventeime.

Collín a minha frecha, o meu escudo, a minha lanza, o meu arco e a minha venda e destruínos.

Ao momento, chorei.

Souben que era o final, á fin e ao cabo, era un ser mortal.

Prostreime no meu xardín recén forneado e durminme. Sabía que ese sonho era para min.

Souben que o meu sonho evitaba ser cazado porque así fora plantexado.

E ao durmir, sonhando co meu sonho, sonhei que por min era sonhado.

E vaia se o logrei.

Á fin ao meu sonho cacei,

xamais espertei.