II

Está a man prostituta do poema,

A sabrosa salvaxe que fai da mente a súa delicia

E conforta con tranquila inxeción de dopamina a corva navalla.

Afílaa de xeito que modula soa

E babea coma can ansioso

Para chuspir a verdade que a meiga ten que berrar.

Que terapéutica urbana paisaxe na túa rúa

Que terapia a esos ollos cheos de mar latente de carencias ideais,

Imaxes comúns e dependents doutro mundo

Sedentas de sexo e nicotina

Sen outro apetito visual que non sexa tension divina

As túas máxicas dotes impregnadas de luxuria caprichosa e indomábel.

A esta man seductora,

A esta parte do poema.

É a pronunciada clemencia de voltear o mundo.