Serenidade rebelde

Neste disparate que compuxen pregoei un asentamento incerto, mentireiro e pouco útil.

Empreguei falacias de autoconvencemento,

que se nos ponhemos duros,

non convenceron a ninguén.

Excuseime no mal que vai o mundo e no desgraciada que son.

Mal, mal feito.

Recuei.

Cavilei no feito ate o día de hoxe.

Establecín pros e contras.

Disimulei as enrugas causadas polo tempo que causou estragos.

Acicaleime.

Escribín,

Escribín ata quedar sin dedos e sen cor nas unllas.

Pensei pouco,

Realmente, esto ultimo ten pouco de certo,

Mais non hai que excederse en drama.

Voei pouco, mais voarei!

Voarei ate o lugar no que o tempo é de mentira,

No que as miradas non mancan,

No que o ceo só é branco ou cor café con leite e mel.

E alí non voltarei chorar.

Alí non haberá máis excusas de marinheiros enredados por sereas,

Ou de finais tristes nos contos de fadas.

Que si me ponho a rebelar segredos, direivos que ás veces creo na maxia,

nun mundo paralelo,

nun mundo en sepia

onde as persoas son en branco e negro;

agás os beizos,

Os beizos que falan da utopia que se vive nese mundo que vos conto,

Son vermellos, son rebeldes,

Mais falan con serenidade.

Serenidade rebelde.