I

Rogueille ás minhas sábanas suxas de mala vida inherente ao pouco sentido común que me domina,

Rogueille por nós, pola nosa vida, polos nosos dereitos;

Transparentes.

Lástima do arte que esqueceu a chuvia, agora só molla.

Lástima da suavidade do sol, agora só queima.

Asubíos.

Berros.

Medos.

Bágoas.

Lixeiros sorrimos,

máis con maleta na man que domina,

e con pitillo na que, por desgraza, non temos nada que soster.

Caminhemos  núos,

Caminemos menos,

Sintamos o vento que nos procura calafríos constantes sin ser de medo.

Quizáis así, fiquemos tesos, durmidos, en branco.

Quizáis así nunca espertemos,

Quizáis tenhamos sorte e así descubramos que nunca estivemos vivos.