LIX

Ai meu río cheo de peixes dormidos por mor da corrente traviesa que non corre a gusto dos menos bonitos.

Ai miña flor aberta a novos lares, a novas ideas, a novos e vellos lazos, aberta ao mundo que cambia por decisión propia

Ou a veces allea.

Ai meu cheiro a mar nada mais chegar á costa,

Que agradable aroma,

Que falar curioso cando vou por alí sola.

Pensei en atopar acougo alí, no mar,

Mais non puiden.

Era só melancolía e tranquilidade improductiva,

Momentánea,

Era tal que nin a sei explicar de maneira razonada.

Se todo fose coma nos sonhos que imaxinamos medio espertos,

Sería un desastre, sí, mais un desastre soñado.

E ata é así, como gracioso, pero sen malicia.

Por eso, río, inda que tamén choro.

Todos choramos o perdido, o querido, o inhumano, o incoherente, o roubado, o que escapa, o que marcha.

Choramos o ruido e choramos a raiba.

Choramos porque o río xa non leva auga.